donderdag 29 december 2011
Interview 'Slaap' NHD.
Na aanleiding van het album 'Slaap' een interview met het NHD ( Nanska van de Laar )
Wat schrijft de pers over Het Slaap Orkest.
Musicfrom.nl
Edwin de Herder is zanger en gitarist bij de Hoornse band Mama Loo, maar daarnaast bracht hij vorig jaar een soloalbum uit, getiteld ‘Slaap’. Op 5 september van dit jaar speelde De Herder samen met toetsenist Kemal Ultanur en trompettist Wouter Hakhoff in de Hoornse zaal Wondermooi en hierbij improviseerde het drietal op stukken van het album ‘Slaap’. Het optreden in het zeventiende-eeuwse pand werd met slechts één microfoon te midden van het publiek geregistreerd en het resultaat hiervan is nu te horen op ‘Live In Wondermooi’.
‘Live In Wondermooi’ bevat een viertal improvisaties, die verder geen titel hebben meegekregen. De stukken raken aan verschillende muziekstijlen, waaronder (modern) klassiek, jazz, ambient en postrock, maar vormen eigenlijk een uniek geheel. De muziek is erg rustig en dromerig, maar voortkabbelen doet het nergens. Ondanks het lage tempo gebeurt er van alles op ‘Live In Wondermooi’. Gitaar, trompet en toetsen, alle drie zo nu en dan opgeleukt met wat effecten, krijgen allen voldoende ruimte en zitten elkaar nergens in de weg. Er wordt bovendien uitstekend gemusiceerd, zonder dat dit leidt tot nodeloos vertoon van kunnen.
Door de manier van opnemen hoor je het publiek af en toe door de verstilde klanken heen praten. Dit is echter in het geheel niet storend, maar draagt juist bij aan de relaxte sfeer op het album. ‘Live In Wondermooi’ is een prachtig album vol verstilde klanken. In één woord: Wondermooi.
VPRO 3voor12.
Het Slaap Orkest live in Wondermooi.
Na het lezen van het persbericht zijn de verwachtingen van de cd van het Noord-Hollandse Slaap Orkest hoog gespannen. Er staat onder meer: "De vier improvisaties op ‘Slaap’ laten je drijven op de adem van bijna vier eeuwen leven en dood in Hoorn". Een kritische onderwerping onderschrijft deze woorden. Een dromerige plaat.
Edwin de Herder, man achter het Slaap Orkest, nam de cd live op in Wondermooi, een 17de eeuws pand aan de Schoolsteeg in het havengebied van Hoorn. Op een zonnige zondagmiddag in september. Samen met toetsenist Kemal Ultanur en trompettist Wouter Hakhoff slaagt De Herder erin een onderbewustzijn te creëren dat laveert tussen wakker en slaap. De drie heren slagen erin een andere wereld van muzieknoten te voorzien die hypnotiserend werken en die je kippenvel op de ziel bezorgen.
In het fraaie decor van het pand improviseert het Slaap Orkest de vier jaargetijden bij elkaar. De kleurrijke herfst, de gure winter, de bloeiende lente en de zwoele zomer kwamen (bijna) nog nooit zo treffend uit een instrument, al moeten de heren Vivaldi voor laten gaan, maar dat lijkt mij geen schande. Treffender dan het persbericht kan ik het niet stellen: "De muziek klinkt als een film die achterstevoren wordt afgespeeld in een tempo als van een losdraaiend wiel waarvan de snelheid nog net groot genoeg is om niet om te vallen. Een versluierd moeras bewoond met goedaardige geesten". Alleen de poëzie kan deze cd beschrijven.
Een minpuntje: af en toe zegt iemand uit het publiek iets tegen de muzikanten en daarmee doorbreekt de illusie. Heel even maar, want direct daarna zak je weg naar een wereld waar we af en toe hevig naar verlangen. De wereld van het Grote Niets. Geen gedachte en dus geen zorgen. Het medicijn tegen slapeloosheid staat nu op cd. Welterusten!
Cijfer: 8,5
Het Slaaporkest- Live in Wondermooi (Skipperboetlek, eigen beheer)
Fret.
'Slaap'
Filmisch / Melodieus
Instrumentaal
Edwin de Herder
Slechts vier tracks bevat Slaap. Het minialbum van de Hoornse muzikant Edwin de Herder.
Kennelijk is dat genoeg om te overtuigen want Slaap is een prachtig plaatje geworden.
De Herder eveneens frontman van de art-rockband Mama Loo,omschrijft Slaap als achtergrond muziek. Ondanks het gebruik van veel verschillende instrumenten en samples variërend van haven gebieden tot drassig landschap, blijven de compostieties rustig en creëert De Herder een heerlijk ontspannen zondagochtend gevoel.
Elly Bond.
Heaven.
Edwin de Herder
'Slaap'
Skipper Boetlek
Als voorman van Mama Loo speelde Edwin de Herder zich al eerder in de kijker bij liefhebbers van Nederlandse alternatieve folkpop.
Met de mooie ep Slaap komt de Herder nu solo voor de dag met een buitengewoon sfeervol dromerige variant die wel wat doet denken
aan de meer abstracte stukken van John Martyn’s lp’s uit de jaren zeventig
Eric van Domburg Scipio.
Jooper.nl
'Slaap'
6 december 2009
Het heeft wel iets ironisch. Op de zondagochtend na Sinterklaas word ik om een uur of 8 wakker. Naast me rekt de kat van m’n vriendin zich uit, en begint zich uitgebreid te wassen. De buurman heeft naast het pakje sigaretten ook z’n eerste hoestbui van de dag weten te vinden en een paar tuinen verderop lijkt het alsof kinderen met een knuppel op een lege emmer staan te timmeren.
Ik doe een plas, ga weer liggen en knijp m’n ogen dicht. Twee, drie keer draaien, nergens aan denken. Vergeefse moeite, de slaap komt niet meer. Dan maar eruit, het is per slot van rekening alweer kwart voor 9. Ik zet koffie (in een roze kopje, ik ben bij mijn vriendinnetje) pak de laptop en draai wat muziek.
Daar steekt de ironie de kop op. "Slaap" heet het album en is geschreven, gespeeld en geproduceerd door de Hoornse muzikant en voorman van artrockband Mama Loo, Edwin de Herder. Slapen lukt dus niet meer, maar het alternatief, met rustgevende muziek, een Nespresso en wat Sint-chocolaatjes op de bank hangen is niet onprettig.
Slaap is een soloalbum van De Herder en bevat vier lange instrumentale nummers die qua sfeer doen denken aan de muziek van Daniel Lanois, de stilte voor de storm in de songs van Oceansize of het oudere werk van David Sylvian. Filmmuziek zonder film, zoiets.
Opener Zon is een lange track en zet meteen de toon. Akoestische gitaren, samples en reversed zang vormen een hoogpolig klanktapijt. Daaroverheen wordt met een versterkte gitaar een lome melodielijn neergelegd. Pianosong Slaap is filmisch, melodieus en meeslepend. Ook Oever en Boom voelen relaxed en projecteren beelden in je hoofd van lange reizen zonder haast of een zomerse ochtend aan het water met een mooi boek.
Slaap is een heerlijk album voor op de achtergrond, voor onderweg in de trein of languit op de bank. De soundscapes en melodiën verzanden ondanks de ontspannen feel nergens in kabbelmuziek. Albumtitel Slaap doet daarmee niet helemaal recht aan de muziek; het wordt nergens slaapverwekkend en is zonder meer de moeite waard om wakker voor te blijven.
VPRO 3voor12.
'Slaap'
Edwin de Herders status binnen Noord-Holland groeit. De oprichter van het kunstenaarscollectief Skipper Boetlek en frontman van Mama Loo komt nu met een slaapverwekkende solo-cd op de proppen. In de meest gunstige betekenis van het woord. Draai Slaap en streep stress maar uit je leven. Een garantie voor mooie mijmermomenten en een dromerige decembermaand.
De cd Slaap telt vier, lang uitgerekte droomnummers met uitzicht op zee. Het openingsnummer Zon tovert een visioen voor van een relaxsteiger omringd door kabbelend water en rustiek kwakende eenden. De echo van de gitaarsnaren galmt door tot aan de horizon en het voelt aan als twee masserende handen over je rug. Bij de tweede track Slaap komen daar nog eens twee handen bij en je zakt langzaam weg uit de realiteit.
In Oever manoeuvreer je behoedzaam door een mosgroen bos, de zon dringt door de takken heen en verlicht de hei in de verte. Op je lippen rust een flesje koel water en de dierenwereld laaft zich aan moeder Natuur. Je zakt tegen een boom aan en bevindt je in het hier en nu. Niets hoeft, niets moet. Een paradijs. Het overkomt je en de soundtrack van Edwin de Herder neemt je mee.
Met het laatste nummer Boom tovert De Herder slagroom op de toch al smakelijke taart. Slaap is dé aanrader voor deze decembermaand en houd de cd ook in 2010 in de buurt. Als medicijn tegen stress of gewoon omdat-ie heel erg mooi is.
musicfrom.nl
Cd-recensie: Edwin de Herder - Slaap (Skipperboetlek)experimenteel/alternatief
wat: mini-album 'Slaap'
label/eigen beheer: Skipper Boetlek
Een tijdje geleden constateerden we in onze recensie van ‘Orange Heart’ van het Hoornse Mama Loo al dat frontman een zeer begenadigd muzikant is. Nu is hij terug met een instrumentale cd vol solowerk. Het schijfje, dat als titel ‘Slaap’ heeft meegekregen, beschrijft hij zelf als "muziek voor in de lift", wat onze nieuwsgierigheid nou niet bepaald op een positieve manier aanwakkerde. Hadden we hier een album vol liftmuzak voor ons liggen?
Niets van dit alles! ‘Slaap’ bestaat uit een viertal schitterende sfeervolle composities, die stuk voor stuk "liftonwaardig" zijn, aangezien je ze dan nooit van begin tot einde zou kunnen beluisteren. We kiezen hier heel bewust voor de term "composities", omdat "liedjes" gewoonweg de lading niet dekt. We zouden de muziek op dit verrassende schijfje met deze woordkeuze tekort doen.
Deze cd van Edwin de Herder is het beste te classificeren als een score voor een speelfilm. Waar de soundtrack van een film meestal gezien wordt als een collectie losse liedjes, die bepaalde momenten in een film versterken, wordt de score meestal gezien als de sfeerbepalende muziek, die je als filmkijker eigenlijk niet heel bewust hoort, maar zeer belangrijk is voor het geheel. Deze vier meeslepende nummers van Edwin de Herder hebben echter geen film meer nodig; ze vertellen hun eigen verhaal al. Het album doet ons erg denken aan een van de meest verrassende albums van 2008, namelijk ‘Silent Movie’ van het Britse duo Quiet Village.
Toegegeven, het is niet de meest gemakkelijke plaat. Er valt geen catchy refrein mee te zingen en een echte climax ontbreekt bovendien. Maar wanneer je er even lekker voor gaat zitten waan je je als luisteraar al snel in een soort lucide droom waarin je jouw eigen filmbeelden bij de muziek mag verzinnen en wie wil dat nou niet?
aantal tracks: 4
speelduur: 31:48 minutenMusicfrom.nl
De Dodenmars
Stijve koppies, hangtreurend, met de blik gericht op de stenen vloer.
Er is niemand die wil luisteren. Er is geen hoop op een frisse morgen.
Alles is weg gewreven, zoek geraakt, verdwaald, verloren, opgelost.
Een bezigheid van jaren.
Alsof het ooit niet anders was.
Er was toch een spel, met gejoel en gejuich in de broeierige vrije zomermiddag ?
Het zwembad met verstoppertje en gevulde koek ?
De warme soep komt op tafel, want het is een verjaardagsfeest.
Soep met weke kleine gehakt ballen ten midden van kringetjes vet.
Er zijn broodjes voor in de soep, die wordt gegeten met zilveren lepels.
Een tante gekleed in een flets paard rij pak neemt zo geluidloos mogelijk plaats, aan een even zo stil terras tafeltje.
Haar gezichtje staat strak van witte poeder en dode lippenstift.
De andere tante schuifelt ook al zo geluidloos en zonder gedachten lijkt wel,
met wiebel hoofdje boven een glaasje wijn naar een plaatsje daar tegenover.
Ze knikkenbollen elkaar toe.
De middag is als een lege zucht.
Een plotselinge regenbui.
We worden nat en er ontstaan plasjes, tot groot vermaak van het gezelschap.
Gelukkig. Zo wordt de tijd enigzins gebroken.
Mijn strakke kaken, en nek. Mijn lichaam begint in verzet te krampen.
Het wil ons zo graag buiten die lijntjes, die dodelijke lijntjes waarbinnen alles op zijn plek staat zoals het moet staan, en niet anders.
Hoe vaak is dit al niet gezegd.
De lijntjes waarbinnen alles is klem gezet, om maar met zekerheid te kunnen zeggen dat…
De touwtjes in handen, die ons de adem beneemt, het vocht uit onze lichamen wringt.
Het is geen leven met deze woorden en zinnen, al veels te vaak uitgesproken door dezelfde mensen.
Keer op keer. Een dreinend kind.
Luister hoe monotoon het gesprek zich door deze middag druilt.
Ik hoor het aan. Ik kijk naar haar, mijn moeder, en zie hoe ze zich maar niet wil bewegen.
Kan ze het niet ? Mijn moeder, ze is zo boos en onvervuld.
Ik luister, en ik hoor de dodenmars.
De dodenmars. Dat klinkt als doffe dode slagen, gedragen door klamme mist.
De dodenmars. Trommels met vuil vilten stokken, op diepe trommels bespeeld door mannen gekleed in het dode zwart.
Dit zal ons begeleiden in wat wij zijn verworden.
In bijna totale afwezigheid na het verschrikkelijke onzichtbare ongeluk.
Wat ons nu nog rest zijn wat laatste meters lucht. De laatste adem.
Verdoofd en eenzaam vallen we van de wereld.
Dan stopt de tijd. De rivier neemt ons mee naar open zee.
De zee ontvangt ons in al haar armen.
Smelt ons vlees, en verlost ons van het ondraagbare gewicht.
Edwin de Herder.
juli-november 2011.
juli-november 2011.
Het Paardenkind.
's Morgens vroeg bij het krieken van de dag fietst ze door de Dorpsstraat opweg naar de stal.
De haan heeft haar nog zo pas wakker gegild. Voor minder doet ie het niet, het irritante beest.
De vroege ochtendzon zet alles in een zacht vaal verstild licht.
De bomen zijn vochtig van dauw en maar wazig te onderscheiden.
De dorpsweg slingert in eindeloos veel bochtjes, zoals dat is, in het oude Noord-Holland.
Weilanden, sloten, de geur van mest en half verteerde kool resten.
Ieder bochtje voelt ze blind na al zoveel ochtenden. In iedere bocht heeft ze met een nog slaperig gezicht gemijmerd over alles.
De bomen hebben een jurk aan, en de sloten zijn bedekt met wolken.
In gedachte ziet ze zijn ogen. Groot, helder, met een ondeugende blik waarin dwarse plannen valt te lezen.
Dwarse bochten, in dwars galop, jij bokkende kastanje bruine eigenzinnigheid, hoe mooi ben je.
Pas in de avond , wanneer ze samen moe zijn gestreden, ligt ze tegen zijn buik, en kriebelt achter zijn oren,
en is er overeenstemming die er alleen dan kan zijn.
Dan zijn ze daar, als ruiter en paard, één beweging, één hoofd, de teugels los en schrijven ze hun figuren.
Zo licht en zeker, als de dans van een Cello suite.
Snaren in krullen en trillers gestreken door paardenharen stroef gewreven in de was.
Ze voelt zijn paardenrug tussen haar dijen en ze proeft zijn stemming. Dior Dior...
Ze fluistert zacht hun melodie en klopt het ritme van de afgelopen avond in zijn hals.
Ze zegt: ik hoop toch zo dat je me niet vergeten bent.
Edwin de Herder.
juli 2011.
juli 2011.
De Onderstroom.
De Onderstroom.
Het verhaal begint met een stralende dag.
Ik lig op mijn zij in het weiland op mijn elleboog gesteund.
De wind kamt het lange gras in wilde slagen. Het groen beweegt zich
onophoudelijk in wispelturige en grove vegen van licht naar donker.
Ik kijk er naar. Het is prachtig om te zien.
Het wilde gras tegen de o zo heldere blauwe lucht.
Wind zei ze, ik hou er niet van. Niet in het open veld en ook niet hol en bol
gejaagd tussen de huizen in.
Dat onrustig geblaas en geheen en weer van bomen en struiken.
Ik krijg er bellen van in mijn hoofd.
Van dichtbij kun je goed zien waarom het gras zo glanst en het zonlicht wordt weerkaatst.
Alsof het is ingewreven met was, en daarna nog eens dagen is gepoetst door honderden
kleine vingertjes.
Het gras doet in al zijn volmaaktheid bijna onecht aan. Sprietjes van plastic lijken het.
Ik pak er een paar en trek ze uit de grond.
Door mijn greep ontstaan er kneuzingen in de sprieten en kleurt het groen vochtig donker.
Het gras ruikt naar zomer.
De weide wordt gekaderd door wilgen langs de sloot. De wilgen zijn strak geknot.
Zou het de bomen pijn hebben gedaan vroeg zij zich een keer hardop af. Als deze met de schaar worden ontdaan van hun takken.
Ze moest denken, vertelde ze, aan boomsap dat stroomt als bloed uit de wonden langs de stammen.
En hoe dit in de bodem samenkomt en het de dorst zal lessen van het zich daarin verschuilende kwaad. Daar dacht ze ook meteen aan.
Ongedierte dat alles bekokstooft zonder woorden. Een onzichtbare soep van duistere verlangens. Verschrikkelijke onoplosbare conflicten.
Niet te beteugelen. Onaanspreekbaar, zonder hoofd, handen en voeten. Een boze droom als damp zo licht, drijvend boven de materie.
Haastig verspreid, met niets ontzienende destructieve krachten.
Het ontneemt het fijnzinnige denken. De liefdevolle blik. Het schone verlangen. De onderstroom zuigt met grote teugen.
Gulzig. Als een zwart hemels gat waarin alles verdwijnt.
Ik zie haar lopen bij de dam naar het hek. Ik kijk naar haar loopje
Het is een moedig loopje, een opwindend loopje. Maar ook een rusteloos en grillig loopje.
Nu zie ik haar woede, en ik schrik er van. Ze wil het. Ik zie het aan alles van haar. Ze wil het nu.
Het grijpen. Het in al zijn lelijkheid in de ogen zien.
Het beest rammen op zijn verschrikkelijke smoel.
Ze springt op haar wapen. Een ploeg met vlijmscherp geslepen bladen die door de snelheid en gewicht, meters de grond
in wordt gejaagd.
Het paard schuimbekt en gooit de voorbenen in de lucht. Het is vuur. Nu !!
Ze kijken elkaar aan. Paard en mens. Ik voel de aarde beven. Een toon klinkt als dat van een sirene. Steeds harder en hoger,
gemener, scheller, tot een alles verzengende gil. Het groen slaat over in een rode zee.
Ik val naar achteren sla mijn handen tegen mijn oren gedrukt. Ik zie haar gaan. Mijn wraak engel. Groot en vaardig. Allebei.
Ze juicht diepe wonden in de grond. Zo diep. De ploeg grijpt en snijdt het vuil.
Ze legt het open, naakt. Ze gooit het daglicht op de huid.
Alsof er een gigantisch gordijn wordt open gerukt en zo te tonen wat bedoeld is om nooit zichtbaar te zijn.
Om dat het te groot is. Teveel om aan te gaan. Niemand durft het, maar zij...
Het geloei van de onderstroom, nu zichtbaar. In diepe voren wordt de weide tot één grote wond doorkliefd.
Ze schreeuwt naar me :"
Kijk dan, kijk dan, kijk...!
Edwin de Herder.
nov 2011.
nov 2011.
Dans.
Dans.
Rood licht, paars licht, stroboscoop. Een lichtstraal van goud.
Alles in beweging in het ritme van het hart, dat zo lekker pompt.
Ik draai rondjes. En jij ook. Ik zie de jouwe. Ik houd daar zo van.
Hypnotiserend vrouw beest. Zij zwiert, en ik ben verlost.
Het podium is afgeladen vol. Er is nauwelijks ruimte.
Mijn wijsvinger tekent een spiraal in het ritme van een refrein.
Met mijn jas nog aan. Precies als hij. Die acteur en zijn dans. Die ging van cool en traag.
Zou ik hem een beetje hebben ? Zo, met half geloken ogen ?
Ze is van mij, jubelt mijn mannen hart.
Nog meer rondjes. Lekker, hangend, er tegen aan.
Een koord danser met lome bochten.
Ik lach en bewonder jou.
De houten vloer veert mee. Gaar en ruw gesleten.
In dit sprookjes land voor grote mensen. De wereld zwiert in het rond.
Een discobol van goud.
Jouw schouders schudden nee, terwijl je naar me lacht.
Jouw mond op de mijne. Onze tongen glijden in ons speeksel van plezier. Ik drink het.
Ik drink al je vocht.
Het zweet van je lichaam. Geil. Room en chocolade.
Ik proef het.
Je licht en je lichaamssap.
Een ritme gaat los. Als uitgebroken kralen van een kralen ketting valt het.
Ik jongleer met de accenten, en kom zo achter je.
Warme room.
Zie onze schouders bewegen in een gelijke choreografie.
We bewegen nee, terwijl we ja bedoelen.
Roes van drank en het pulserende geluid. Zo wordt dit leven door ons gevierd.
Wij draaien in rondjes. De hele nacht.
Lang leven deze zaligheid.
Edwin de Herder.
dec 2011.
Gesponnen suiker.
Gesponnen suiker.
In de late wintermiddag zie ik een glinsterend spoor van vochtig grijs zilver als van een slak, getekend op de oude straat tegels.
De huizen zijn stil. De straat is stil. De wind geeft geen zucht.
En ook ik verplaats me onbedoeld in stilte... want vreemd... mijn voetstappen maken geen geluid.
Ik stamp op de tegels, wrijf met mijn zolen maar hoor helemaal niets.
Ik ga op mijn knieën zitten en bevoel met mijn handen de stenen.
Ze voelen koud, glad gesleten en ruw aan de randen. De stenen zijn in een visgraat motief gelegd. De weg loopt in een trage schuinte omlaag. Het regen water kan zo eenvoudig de goot in stromen. Als kleine riviertjes, richting de put, het riool in, om daar te vervloeien met al het andere.
Ik heb geen idee waar ik ben.
Geen idee van hoe en waarom of waar naartoe.
In mijn hoofd is het stil, als het licht van de maan.
De juf vertelt een verhaal en ik kijk naar het brandende kaarsje van mijn lantaarn
terwijl ik samen met mijn klasgenoten aan een kring van tafeltjes zit.
Wij zijn als de lichtjes van de kaarsen in onze lantaarns. Zo stil...zacht...en warm.
Ik kijk naar het spoor en zie draden als gesponnen suiker zo teer.
Met zorg en doordacht gevlochten ragfijn kristal lijkt het.
Ik raak het aan en er blijft iets achter op mijn vinger toppen. Het smaakt zoet.
En nu. Waar naar toe. Ik sta weer op mijn benen. De stilte is groots en maakt alles ruim en gewichtloos.
Ik voel het op mijn huid.
Ik zweef.
De filosoof zegt dat je op een zeker moment niet meer terug kunt in je herinnering. Terug naar de vroegste kennismakingen met alles. Heel het al van toen.
De schat der schatten vervaagd of raakt verloren en is niet meer van jou, zo lijkt het, zegt de dichter.
Het verlangen naar de magie van het prilste begin maakt het zoet, bitter. Dat zegt ie ook.
Los van de aarde word ik mee gevoerd naar het einde van de straat, de bocht om, en zie daar.
Ze zit naakt in het midden van haar stilte. Ze is van zo een gracieus getekende schoonheid.
Een Egyptische prinses uit een, zoals geschreven, lang vergeten sprookje. Haar mond, haar ogen en wenkbrauwen. Lang donker krullend haar tot aan haar borsten.
Ze spint.
Haar handen bewegen met geroutineerde aandacht het zoet naar, en van het spinnen wiel af, om daarna te worden verzameld op een klos.
Ze is omgeven met afbeeldingen, stoffen, tafels stoelen, potten, schalen, en versieringen voor aan de wand.
Dit alles van het zuiverste en schoonste gesponnen suiker, door haar handen zo verfijnd gemaakt, dat het lijkt alsof het bij de minste of geringste atmosferische onrust zal breken totdat er alleen nog maar poeder over blijft.
Je hebt me gevonden zegt een stem.
Ik kijk naar haar gezicht en voel de herinnering aan alles.
Edwin de Herder.
dec 2011.
De Zuivering.
De Zuivering.
Het regent en ik poog mijn vlinders te redden. De regen valt met bakken met daarbij monsterlijke wolken en gure razende wind.
De stad is leeg. De straten hol. De mensen hebben zich verscholen in de klamme kelders van hun huizen. Ik hoor een verdwaalde hond jammeren.
Zijn baasje weet het niet meer. Hij is opzoek naar een verlichtend lied.
Zijn gitaar nog ontstemd de snaren roestig en klam en stroef. Het ijzer jankt scheef en koud.
Muren overspoeld door de woeste zee met schuimkoppen als leeuwengezichten.
Met tanden als beitels beukend op de muren van de vuurtoren.
Het licht gedoofd onmachtig de zeeman naar huis te leiden. Het schip is bang op drift.
Geen land in zicht.
De geur van bederf, rottend vlees. Middeleeuws woord gebruik gaat voor middeleeuws gedrag. De samenscholing van kwade wijfen.
Hoor hun plannetjes, kwaadaardig, vuil van afgunst.
Plannetjes druipend uit hun stinkende bek. Jezus is voor niets gestorven, jullie, voedsel voor de duivel. Zwarte zielen, kromme benen, ik ruk het hart uit je lijf. Ik kook je in je eigen zielen zuur. Blubber billen, zakken gevuld met gal, rotte vis, kom uit je hol.
Jullie monsterlijke gedrochten uit kabouterland.
De haai is woest van verlangen. De smaak van bloed en vers vlees tussen de tanden.
Botten versplinteren, bloederige pap, het gekrijs van heksen, een hellekoor verteert door speeksel van het dier.
Vuur, Storm, een geslepen mes.
De slager moord, en fileert zuiver gesneden in bijna doorzichtige stukken, en hangt deze buiten aan glanzende vergulde haken.
De zon ontneemt deze bloedeloze lappen het laatste beetje vocht, totdat in deze, droog en dor,
de allerlaatste traan is opgelost.
Edwin de Herder.
juli 2011.
juli 2011.
Amsterdam.
De trein brengt ons het nieuwe jaar. Het jaar van de zon, en de ballet danseres.
De grachten en rivieren glansen in de vroege avond beschenen door het licht
van de rijkelui panden uit eeuwen ver voor nu.
We lopen in kalme verwachting de eenvoud binnen van de stilte van de stad.
Rust.
We zijn nu deel van de beweging van hier, die van zoveel tijden is.
We ademen de adem van de stadse avond lente.
Ik kijk naar je, je golvende bruine haren, Je warme mond, je jurk met de rode bloemen,
samen, met mij in het oudste houten gebouw, gevuld met ons soort van verhalen.
Verhalen van vroeger vermengt met nu.
Kijk naar het gezicht van de verteller, geniet de geur van koffie, chocolade en sigaretten rook. Voel het hout.
Je bent als een meisje zegt de verteller. Ik zie je blije donkere zigeuner ogen, zacht en warm.
Je bent prachtig zegt de verteller, je lieve hart, en je huid dat geurt naar jullie speelse vrij partijen.
Hij kijkt mij aan...Ze kan het.
Dan is er vis vanuit een barre zee voor ons gevangen.
En de kleuren van de stoffen, hoe aaibaar vindt jij ze.
Voel dan tussen je vingers.
De zijde van een rups gevormd tot een jurkje zo licht en zuiver,
dat alles precies goed is en de wereld een plek lijkt te zijn waarin alles past.
De markt is gevuld, een piano klinkt met gouden snaren bespeeld door hamers van het zachtste vilt.
De muziek beweegt zich vrij in het ritme van de mensen,
in het ritme van het zonlicht en het ritme van het schaduwspel van de takken van de bomen, bewogen door de lente wind.
Dan 's avonds twee trappen op en daar is onze hotelkamer.
Kaarslicht, een warm bad, de geluiden van de straat beneden.
Het meisje beweegt zich half ontkleed half slapend voor haar raam beneden.
Wie o wie.
Wij kijken naar haar. Ik bevoel je lichaam,
als gesmolten zoet bedekt met rode Spaanse bloemen en versierd met zwart kant.
Rood voor bloed en zwart voor rouw.
Edwin de Herder.
juli 2011.
juli 2011.
Amsterdam.
Abonneren op:
Posts (Atom)